مىكند : « بلى كانت فى ايدينا فدك من كلّ ما اظلّته السّماء ، فشحّت عليها نفوس قوم ، و سخت عنها نفوس قوم . . . » « 1 » : آرى ، از آنچه آسمان بر آن سايه مىافكند تنها « فدك » در دست ما بود آن هم مورد طمع و آز گروهى ، و خشم و غضب گروهى ديگر واقع شد كه منظور از گروه اول كسانى هستند كه در خلافت به حضرت پيشى گرفتند ( ابو بكر ، عمر ، عثمان ) و از گروه ديگر اهل بيت پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) و خاندان اوست . امير مؤمنان ( عليه السّلام ) در برابر حق سخت گير و در اظهار عقيده خويش صريح اللهجة بود ، چنان كه عمرو بن العاص را با تعبير « پسر نابغه » « 2 » ياد كرده و پيش از آن عثمان بن عفان را سرزنش نموده بود ، و معاويه را به صفت « فاجر پسر فاجر » حواند ! خلاصه اين كه چنين سخن ( كه على عليه السّلام در باره خلفا بدينگونه سخن نگفته است ) ما دام كه روايت صحيح و موضوع روشن بود ، نمىتواند انسان كنجكاو حقيقت جو را از جستجوى حقايق باز دارد . كسانى كه پيش از سيد رضى خطبه‌هاى امام على ( ع ) را جمع آورى كرده‌اند ! كسى كه با نظر ابتدائى و پيش از بررسى نوشته‌هاى گذشتگان به نهج البلاغه مىنگرد ، گمان مىكند كه سيد رضى نخستين كسى است

--> ( 1 ) - نهج البلاغه بخش دوم نامه 45 . ( 2 ) نابغه زنى زناكار و مشهور به فساد بود . رجوع شود به شرح خطبه 83 نهج البلاغه .